صدایی از پس تمام کوچه های شهر بیرون می زد

و تمام اقتدار زمین همین بود /

 لحظه هایی که تازگی شان شربی مدام بود در پس تمام گنگی ها ،

 هنوز به یاد می آمدند /

  و شاید اگر نبود قصه آدمها ، باور نمی کردیم 

  ولی دیگر سالهاست باورمان جزئی از بودنمان شده /

 لازم نیست خط به خط نوشته ها را مرور کنی  

 اینجا کتیبه ها به خط سیاه درشت ، نوشته شده اند

 و هر بار که حلقوم گرفته زمان ، در حسرت باور کودکی هامان جا می ماند

 واژه واژه ، اقتدا می کنیم و دوام می آوریم  /

 نذرهای گره خورده مان بر درخت ، تاریخ ملتهبی است که بیدار می ماند

 و هر بار نجوای تلخی که تکرار می شود ، بودن یا نبودن ؟

 و ما بر سر لوحه تمام واژه ها ،

                  سکوتی از خدا حک می کنیم و هنوز زنده می مانیم .

وقتی تمام لحظه ها را کنار می گذاری تا مرور کنی

این ، وهم انگیزترین قصه ای می شود ، که جرعه جرعه می بلعد ت تمام

امتداد مغزها ، تا مرز جمجمه ها فراتر نمی رفت

  و سکته های نابهنگام ، نفسها را می بلعید.

 هنوز ، طلای عبادتگاه چون گوساله سامری ، طعم جاهلیت می داد

  و زمان ، انتظار موسایی دگر داشت

 تمام شب ، کودکی گرسنه در آغوش خدا ، به وجد آمده بود

 و دانه های تسبیح مادرش را خیره می شمرد

 و می دانست که تا صبح راهی نمانده ، شاید ، آنکه باید ، برسد .

 و من مبهوت مانده بودم ،

             که آیا تکه نان کودک در طلای این سقف جا نمانده است ؟

 تک به تک ، قصه های کتاب را مرور می کنم

و هر بار ، نفسم بند می آید ،

وقتی به هجای خطوط نانوشته محو می مانم

آرزوهایم را میان تکه کاغذی نقش می کشم

و زندگیم را مشت کرده در دستهایم ، می بلعم

اینجا ، سکوت ، تنها کلامی است که گم می شود

وقتی ، حتی نمی دانی ، که تا چه اندازه نمی دانی ؟

 خیره چشمانی مست ، به التهاب دردی نا شناخته ، می گریستند

    و

         او ، با قدرتی دو چندان فردایش ، خدا را به تماشا می ستود .

شاید این راه ، دگر پیدا نیست

شاید این همهمه ای پنهان است

شاید آوار شود بر سر ما ، که دگر فرصت بیداری نیست .

خواب مدهوش کلام انسان ،

به شود ، زان سفر دور و درازی ،

که کسی ، زیر این زمزمه سخت رهایی ،

با تمامی سخن مدح و ثنا ، می گوید.

کاش من بودم و تو

تا که پیدایم بود ، که کجا می شود از نور خدا ، سرشاری ؟

بوی گند دروغ ، حجم شهر را پر کرده

و بغض آسمان ،

 سکوت تهوع آور ابرهای توهم را ،

 بر ذره ذره استخوان های شهر، می بارد .

بهت چشمهای از حدقه بیرون زده ، طعم یاس می گیرد

و صدای ای خدا در سینه ها حبس می شود .

گاهی زمان می گذرد

وقتی سکوت ، میان لحظه های ابدیت ،

                                      درگیرمان می کند و پیله می شویم.

و ما ، هنوز نمی دانیم که اگر پیله را بشکافی

کرم ابریشمی است مرده

                                  یا

                                     پروانه ای که پرواز خواهد کرد .

شوخ طبعی کودکانه اش ،

تمام بهانه ای بود که زنگ در خانه ای غریبه را به صدا در آورد و بگریزد.

اما نمی دانست اگر ،  فقط لحظه ای درنگ کرده بود

  می شد سلامی باشد برای آغاز یک دوستی

 زیر پوسته های چرک آلوده شهری بزرگ

در شلوغی ماشین ها ، در میان ازدحام جمعیت خیابان

وحشت چشمهایی را دیدم که می ترسید.

و درست همان لحظه ، خود را دیدم ، که ترسیده بودم بارها.

و دانستم که  ، گنه کاریم

 برای تمام روزهایی که خدا بزرگمان می کرد و نمی دانستیم.

 برای تمام آ ن ندانستن هایی که گم می شد.

 و برای تمام روزهایی که خدا دوستمان داشت

 و ما قربانی ترس های نهفته ای بودیم که منعمان می کرد .

چقدر درس گرفتیم از زمان و باز یادمان رفت.

و چقدر ، دوباره می ترسم که یادم برود

تمام آنچه این روزها ، دانستم

و چقدر تنگ می شود دلم .

            باورتان می شود ؟

                    " عشق ، تنها حقیقتی است که ، واقعیت دارد . "